Mijn kijk op 'mens en medemens' gegoten in een gedicht op rijm.
Jij en ik > WIJ
Wie is mijn naaste? Dat ben jij!
Wat is vrijheid, wat maakt je blij?
Jij en ik, wij horen samen, niet ieder voor zich,
al lijkt het soms dat ik me hierin vergis...
Dan hoor en zie ik:
'ikke ikke ikke en de rest kan stikke'
Dit mag toch de bedoeling niet zijn.
Wij horen samen groot en klein!
In harmonieuze verbondenheid,
waar liefde heerst en geen strijd.
Ieder mag 'zijn' met de eigen identiteit,
Daarnaar streven, willen we elkaar niet kwijt.
Op die manier aanvaarden we elkaar,
zonder de angst voor ingebeeld gevaar.
We blijven onszelf en groeien steeds meer,
in hebben van respect, keer op keer.
Wees je bewust van waar je voor staat,
wees steeds jezelf en draag geen haat.
Verschillen verrijken en horen bij ons leven.
Wees niet angstig, we hebben zoveel te geven.
Kijk naar een kind,
dat speelt in de wind.
Het ziet niet anders, het ziet niets mis.
Hij geniet met volle teugen,
van al wat er is.
Door Treze Buyst - december 2013
"Verschillen verrijken en horen bij ons leven".. Jouw gedicht neemt me mee naar de tijd waar ik mijn eindwerk schreef, toen ik nog studeerde.. De thesis handelde over de samenwerking tussen Noord-Frankrijk en West-Vlaanderen op het gebied van jeugd.. De samenwerking ging niet vlot, veelal te wijten aan vooroordelen langs beide kanten van de grens.. We hoeven echter niet zo ver te zoeken.. Dagelijks worden we geconfronteerd met veralgemeningen, vooroordelen e.d. Overal zitten we met hetzelfde probleem we focussen ons veel te veel op de verschillen in de plaats van wat we gemeen hebben.. We onthouden vaak negatieve opmerkingen en vergeten onmiddellijk de positieve dingen in ons leven.. Het volgende wil ik dan ook aan mijn 3 kinderen meegeven respect hebben, elkander aanvaarden en het leven positief tegemoet te komen.
BeantwoordenVerwijderenDag Veronique,
VerwijderenDank voor jouw reactie! Dat je aan jouw kinderen de volgende waarden wenst mee te geven vind ik super > respect, elkander aanvaarden en het leven positief tegemoet te komen.
Er zit een zekere waarheid in wat je zegt: '...we focussen ons veel te veel op de verschillen in de plaats van wat we gemeen hebben...'
Dat het ergens eigen is aan de mens om vooral 'verschillen' op te merken is waar, is dat negatief? Niet noodzakelijk...
Voor mij is ieder mens gelijk in waarde, in het 'zijn'. De één is niet meer dan de ander. Toch zijn we niet allen hetzelfde. We zijn nu eenmaal verschillend van elkaar in mening, in geloofsovertuiging, in ras en cultuur, enz. Dàt is net zo interessant en zo leerrijk.
Verschillen zijn verrijkend en naar mijn mening moet dit meer bespreekbaar worden binnen onze samenleving. Elkaars leven verrijken met elkaars verschillen, dat is toch mooi?
Tot voor de start van mijn opleiding ging ik elke dinsdag van 9u tot 11u als mede-vrijwilligster naar Babbelonië, een gratis Nederlandstalig babbelmoment waarin anderstaligen hun Nederlands uitbreiden.
Ik vind het heerlijk al die verschillende culturen op te snuiven en er te kunnen over te praten met de personen in kwestie. Ik heb zoveel vragen, het boeit me en ik ben niet te verlegen hen op een respectvolle manier vragen te stellen of hen antwoorden te geven inzake mijn afkomst, opvoeding en levensstijl, ...
We hebben interesse voor elkaar en elkaars achtergrond en het is erg boeiend. Er is een sterk gevoel van 'verbondenheid' en tijdens een Kerstreceptie maken we elk een typisch streekhapje en delen dit met elkaar tijdens een gezellige babbel.
Soms heb ik het gevoel/het idee dat er nog teveel een taboe heerst inzake verschillen in cultuur. Ergens is er altijd wel iets gemeenschappelijk, maar er zijn ook veel verschillen (afhankelijk van het geboorteland en de eigen visie en levenshoudingen en -overtuigingen).
Wat je zegt over positief leren kijken naar het leven, vind ik juist en ook een belangrijke houding Veronique.
Groetjes,
Treze
Denkvraag > Zolang het onderscheid puur evenwaardig blijft / we van elkaar leren, mogen we dan onze verschillen van elkaar onderscheiden? Of zou er beter geen sprake meer zijn over onze verschillen?
Reactie van Antoine Knockaert op 1 januari 20:28
BeantwoordenVerwijderenDag Treze, Jou stuk over de naaste vind ik meer dan goed. Onlangs hield ik een preek over de Barmhartige Samaritaan. Je zal het wellicht ook geleerd hebben op school. Als de Schriftgeleerde vraagt wie is mijn naaste, vertelt Jezus hem het verhaal. Met beschaamde kaken moet de geleerde zeggen wie de naaste is van de man die beroofd werd. Voor ons geldt: Wie maak ik tot mijn naaste. Ons Christelijk geloof is een en al gebaseerd op naastenliefde. Het grote gebod luidt: Bemin GOD boven alles en je naaste als jezelf! Je naaste liefhebben zoals je jezelf moet liefhebben. We leren: ik, gij,hij het moet zijn: Hij (God) gij (mijn naaste), ik (mezelf). Dus je artikel beantwoord aan wat ik hier neerschrijf. Zeer goed gedaan compliment! Antoine.
Hoi Treze,
BeantwoordenVerwijderenwat een mooi gedicht!
Ik ervaar soms ook het gevoel dat ik mij vergis in het idee "niet ieder voor zich."
Soms denk ik, waarom reageert die nu zo, ik had iets totaal anders verwacht...
Samen groot en klein.....onszelf blijven. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar dat is het niet hé. In de realiteit word ik er af en toe mee geconfronteerd dat mensen zich anders gaan gedragen dan wie ze "echt" zijn. Waarom is dit zo? Is het onze manier van leven? Onze samenleving? Ik denk wel dat het er iets mee te maken heeft.
Verschillen zouden moeten aanvaard worden en een meerwaarde kunnen bieden voor iedereen. Maar helaas is dit niet altijd zo...
Ik vind dat je wel heel mooi afsluit. Het positieve, onschuldige van een kind. Iets wat zo normaal lijkt, toch extra aandacht aan geven en kunnen van genieten. Er even bij stilstaan. Mooi Treze!
Grtjs, Nathalie
Dag Nathalie,
VerwijderenBedankt voor het compliment!
Ik blijf streven naar het positieve in mezelf en in elke mens te zien en het eruit te halen. Als er conflicten of misverstanden zijn, dan probeer ik dit bespreekbaar te maken tegenover die ander. Als iemand totaal anders reageert dan mijn verwachtingen, dan zal ik daar meestal op reageren met: "Wat bedoel je?" in de hoop dat die persoon me verder uitleg heeft zodat ik meer te weten kom vanwaar die reactie komt en wat die persoon me eigenlijk wil zeggen. Meestal komt het dan toch tot een positieve noot of gewoon een meningsverschil waarin we elkaar dan ook weer ergens dienen te respecteren...
En ja, kinderen > het mooiste geschenk dat wij mochten ontvangen hè Nathalie!
Groetjes,
Treze