Mens en medemens > mijn gedicht

Mijn kijk op 'mens en medemens' gegoten in een gedicht op rijm.

Jij en ik > WIJ

 

 

Wie is mijn naaste? Dat ben jij!

Wat is vrijheid, wat maakt je blij?

Jij en ik, wij horen samen, niet ieder voor zich,

al lijkt het soms dat ik me hierin vergis...

 

Dan hoor en zie ik:

 'ikke ikke ikke en de rest kan stikke'

Dit mag toch de bedoeling niet zijn.

Wij horen samen groot en klein!

 

In harmonieuze verbondenheid,

waar liefde heerst en geen strijd.

Ieder mag 'zijn' met de eigen identiteit,

Daarnaar streven, willen we elkaar niet kwijt.

Op die manier aanvaarden we elkaar,

zonder de angst voor ingebeeld gevaar.

 

We blijven onszelf en groeien steeds meer,

in hebben van respect, keer op keer.

Wees je bewust van waar je voor staat,

wees steeds jezelf en draag geen haat.

 

Verschillen verrijken en horen bij ons leven.

Wees niet angstig, we hebben zoveel te geven.

 

Kijk naar een kind,

dat speelt in de wind.

Het ziet niet anders, het ziet niets mis.

Hij geniet met volle teugen,

van al wat er is.

 

 

Door Treze Buyst - december 2013



Mens en samenleving > mijn gedicht

Mijn kijk op 'Mens en samenleving' gegoten in een gedicht op rijm.

Vlug, nog, haast je, maar waarom?
 

 

Vlug, vlug, vlug, vlug, vlug...

Haast en spoed en veel gekuch...
  

Vooruit ga door en wel heel snel.

Komaan vooruit, dan komen we er wel.

Laat alles doorgaan zonder zorgen,

dan is er steeds een nieuwe morgen...
  

Och nee! Owee! Plots zit het niet meer mee.

Er is dan geen tijd om daarbij stil te staan,

want haast je vlug, het moet hier vooruitgaan...
  

Nog, nog, nog, nog, nog...

Hebzucht en bedrog.
  

Waarom, waarom, waarom...?

Doet de mens soms och zo stom?!
 

STOP nu eens met al die spoed!

Leer eens stilstaan en kijk goed...
 

Waar zijn we mee bezig, wat zijn we aan het doen?

We lopen voorbij aan de tijd van toen...

Waar is die tijd waarin je de ander nog zag

en er gegroet werd met een lach?
  

Als ik een compliment geef, heel oprecht.

Vraagt de ander: "Meen je dat echt?"

Komaan mensen, ik heb enkel goede wensen!

Zoek niets fout, wat is dat nou...

Jij bent mijn medemens waar ik van hou!
  

Is het dan onze eigen fout?

Laat het leven ons echt koud?

Natuurlijk niet zoals je ziet...

We zoeken allen naar dat geluk...

Waarom valt het steeds weer stuk?

Omdat niet het materiële hier op aarde telt,

maar het oordeel dat je velt...
  

De één is niet meer dan de ander,

we moeten meer oog hebben voor elkander.

Deze wereld kan zoveel mooier zijn.

Sta eens stil, want dat is fijn...
  

Het drukke leven gaat ook door,

als jij eens neerzit hoor!
  

Bedenk bij het rapen van schelpen,

hoe je die ander zou kunnen helpen.

Geven om elkaar,

toon dit in een klein gebaar.
 

Doe je dit niet op tijd en stond,

dan wordt hij korter, jouw lont...

Met alle gevolgen van dien.

Wordt het geen tijd dat we dit onder ogen zien?

  

Door Treze Buyst - december 2013

 

Mens en zingeving > mijn gedicht

Mijn kijk op 'Mens en zingeving' gegoten in een gedicht op rijm.

De zin van het leven

 

 

Geluk kan je voelen, elke dag.

Niet omdat het moet, maar omdat het mag.

Het zijn die goede dingen in het leven,

ze duren niet lang, maar wel heel even...

Geniet ervan met heel jouw zijn,

een ervaring rijker voor groot en klein.

 

Wat ben ik blij een mama te mogen zijn

voor mijn schatjes van patatjes zo uniek en zo fijn.

Mens, dier en natuur om mij heen,

houden mij steeds weer op de been.

 

Dankbaar voor elke nieuwe dag

dat ik hier op aarde leven mag.

Ik blijf leren keer op keer

en blijf groeien telkens weer.

 

Respect en aanvaarden met heel mijn hart.

Helpt me in tijden van pijn en smart...

Daarom wil ik dankbaar zingen:

Geluk zit in de kleine dingen.

 

Is er een God of is er niets?

Voor mij is er zeker en vast wel iets.

Ik geloof dat God, Jahwe, Boedha, ... wie of wat het ook mag zijn

Aanwezig is in alles en iedereen, groot en klein.

 

Voor mij is geloven,

geloven in het goede van elk mens,

mijn overtuiging in een wens.

Ieder heeft recht op kansen in dit leven,

we mogen dit elkander geven...

Eraan werken bij onszelf en elkaar.

Het leven is niet af,

het is nooit klaar...

 

Daarom zeg ik:

Dankjewel voor elke dag!

Dankjewel voor mijn tranen en mijn lach!

Dankjewel dat ik er mag zijn,

ik voel me hier thuis en dat is fijn!

 

Ik voel een warmte elke dag

en vind het heerlijk als ik die delen mag.

Gevoelens maken ons tot wie we zijn.

Wij mensen groots en soms zo klein.

 

Wat hou ik toch zo van het leven,

dat me zomaar is gegeven.

Al staat mijn mond niet vaak stil,

ik geniet van de stilte, zij is mijn pil...

 

Elk woord meen ik heel oprecht.

Ook dat ik naar jou kan luisteren, écht!

Hierin blijven oefenen kan geen kwaad,

in luisteren bestaat geen overdaad.

 

Daarom lieve mensen groot en klein,

blijf ik ernaar streven een goed mens te zijn.

Beleef het geluk en voel intens!

Dit is aan allen mijn Nieuwjaarswens!

 

 

Door Treze Buyst - december 2013

Mens en lijden > mijn gedicht

Mijn kijk op 'Mens en lijden' gegoten in een gedicht op rijm.

Blijven leven

 

 

Het geluid van een ziekenwagen,

opnieuw zoveel vragen...

Van de politie een telefoon,

heel medelevend, niet gewoon...

 

Laat het niet ernstig zijn,

een loos alarm of iets heel klein...

 

De realiteit is echter heel waar,

niet te geloven, het is zo raar...

Het is niet klein wat er nu gebeurt,

het is iets wat ieder mens betreurt.

 

Het is een wonde en het doet zoveel pijn.

Ik wou dat het niet waar kon zijn.

 

Ik zoek, ik zoek en ik zoek,

overal en in elke hoek.

Tot ik besef dat het daar niet is.

Ik had het al die tijd mis.

 

Het antwoord ligt diep in mij.

Dat voelt heel raar, geloof me vrij...

De herinneringen in mijn hart, maken me zo verward.

 

Tot op een dag dat ik er klaar voor ben.

Dan voel ik hoeveel beter ik jou nu ken...

 

Ik voel jouw aanwezigheid keer op keer,

 verlang jou te zien telkens weer.

Tot mijn groot verdriet zie ik jou niet...

Wanneer ik dan zo lijd,

voel ik jouw aanwezigheid.

 

Plots besef ik,

jij bent er nog steeds, je was nooit weg.

Weet je wat ik jou dan zeg?

Voor mij zal je altijd verder leven,

jij hebt ons zoveel gegeven...

 

 

Door Treze Buyst - december 2013 

Mens en natuur > mijn gedicht

Mijn kijk op 'Mens en natuur' gegoten in een gedicht op rijm.

Tien voor middernacht

 

 

Kijk eens naar de natuur om ons heen.

Zomaar gegeven voor elkeen.

Wat doen we haar toch aan?

Zo kan zij niet langer blijven bestaan!

 

Ze takelt af en waarschuwt ons keer op keer.

Komaan mensen, ze kan bijna niet meer...

Ik dacht: "Ik draag mijn steentje al bij."

Maar dat maakt mij nog geen kei.

Nog meer mijn best doen en ervoor gaan

kan 'moeder natuur' laten verder bestaan.

 

We moeten er echt allen iets aan doen!

Samen streven en werken aan meer groen!

Het is tien voor middernacht,

de natuur heeft al te lang gewacht.

 

We zijn al een heel stuk te laat,

als we zien hoe het er in het Zuiden aan toe gaat...

Hopelijk halen we in, die tijd.

Voordat alles eindigt tot onze spijt...

 

 

Door Treze Buyst - december 2013

 



Mens en natuur > Aanleiding

Aanleiding

Kalfke Willy (7’05”)                                                              
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=ilFe5lfKDrQ

Greed song (2’02”)                                                                
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=YEN7Cd5k_bg

Kalfke Willy > Tijdens het bekijken van 'Kalfke Willy' krijg ik als vleeseter een schuldgevoel en tegelijkertijd een besef van wat de werkelijkheid is.
Als ik vlees eet, dan weet ik wel dat wat op mijn bord ligt een levend dier is geweest, maar daar denk ik (on)bewust) niet aan. 
Het filmpje doet me denken aan toen ik nog een kind was.
Wij waren thuis met een groot gezin (13 kinderen) en voor mijn ouders stond een gezonde en verse voeding voorop. Regelmatig hadden wij een huisdier (lees 'slachtdier') in onze tuin.
Dagelijks gaven we als kind het dier te eten, ik kreeg een band met deze dieren, ik gaf ze een naam.
Tot de dag waarop het dier geslacht werd en het voor mijn neus op mijn bord lag. Ik herinner me nog goed hoe ik protesteerde en hoe verdrietig ik was.
Nochtans was het zoals een stuk vlees uit de winkel, maar niet voor mij op dat moment, want ik wist wie er op mijn bord lag.
Mijn ouders mopperden dat ik niet wist hoe lekker zo'n vers stukske vlees wel was. Ze herinnerden me eraan dat het vlees van bij de slager ook eerst rond gelopen had alvorens het geslacht werd. Gelukkig hebben mijn ouders me nooit verplicht dat vlees op te eten.
Het filmpje doet ons opnieuw stilstaan bij de werkelijkheid, de realiteit van de vleesconsumptie en wat erbij komt kijken.

De gezichten en de reacties van de mensen in de zaal in dit filmpje zijn herkenbaar.
Hun verbale en non-verbale reacties verschillen van elkaar, maar geen enkel van hen lijkt zich op zijn/haar gemak te voelen. Je ziet er emotioneel worden, anderen proberen het weg te lachen, er zijn er die stil worden en er zijn er die praten. Het zet de mensen in beweging, het doet iets met hen.
Ze kunnen de dieren zien, het kalfje heeft een naam,... Er is een soort verbondenheid met het dier, de presentatoren, zijn eigenaar en het publiek.

Soms hebben we inderdaad af en toe eens iets nodig dat ons doet herinneren aan waar we mee bezig zijn. Meer stilstaan bij wat er is en wat we doen. Hebben we elke dag vlees nodig? Nee! Waarom dan niet minderen? Juist, ja, we zouden beter minderen. Dit komt de dieren, de natuur en onszelf ten goede.
Samen met mijn kinderen eet ik al enkele jaren bewust één keer per week geen vlees en geen vis. Dan is er meestal groentesoep met groentebouillon en broodjes met zuivelbeleg. Vegetarisch eten doe ik ook soms bij een vriend(in). Ik heb veel bewondering en begrip voor mensen die bewust veganistisch of vegetarisch zijn.
Ik eet heel graag vlees en zou moeilijk zonder kunnen, maar toch wil ik proberen een tweede dag in te lassen zonder vlees of vis. Dat zal dan een vegetarische vleesvervanger worden. Mijn kinderen zullen in ieder geval enthousiast zijn als ze horen dat het gaat om het redden van dier en natuur.
Wordt vervolgd...

Greed song > Het lied vind ik echt top, ik vind het grappig en ontnuchterend tegelijkertijd. De tekst, het ritme en de beelden zijn er recht op. Ze tonen onze consumptiedrang, onze nood naar meer, steeds meer. De angst dat we iets zouden kwijt geraken, de angst dat de ander wat voor ons zo belangrijk zou afpakken... Eigenlijk vind ik het confronterend en zit er veel waarheid in het lied.

Het is tijd dat we inzien dat vroeger naar de winkel werd gegaan om het nodige te kopen, we nu naar de winkel gaan om dat wat we denken nodig te hebben te kopen...

Mens en lijden > Aanleiding

Aanleiding

Regina Spektor – Laughing With (3’17”)                                                     http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=-pxRXP3w-sQ

Na enkele malen deze clip te beluisteren en bekijken vind ik hem steeds mooier worden.
De zangeres brengt wat ze zingt op een bescheiden, maar rake manier.
De gezongen woorden en gekozen afbeeldingen in de clip sluiten elkaar heel mooi aan.

Er zit veel waarheid in  wat Regina zingt > bij lijden door pijn, ziekte, oorlog, sterfte,... lacht niemand naar God. Op het einde zingt ze dat er gelachen wordt met God.
Daaruit interpreteer ik dat wij als mensen in ons lijden het geloof in God kunnen verliezen. Want waarom zou God dit willen, een God die ons laat lijden, die bestaat toch niet...

Ik heb deze ervaring ook gehad, ik geloofde niet in een God, want waarom zou hij me zoiets aandoen? Ik heb gebeden, gepraat met hem, ik heb me kwaad gemaakt op hem, ik heb gesmeekt om die pijn weg te nemen, ik heb gesmeekt om me hier op aarde te houden, ...
Ik kreeg geen antwoord, ik ben er later achter gekomen dat het antwoord in jezelf ligt. Voor mij is God de drang naar het 'overleven', de kracht die je diep vanbinnen voelt om niet op te geven, de moed om door te gaan, ...
Zelf geloof ik - in tegenstelling tot vroeger - dat er wel een God is, maar ik benoem hem of wat het ook is niet als een God. Ik noem het 'Iets' / 'De kracht van ons hart' / 'In ieder mens aanwezig'.


Lijden door ziekte
Op mijn 22ste verjaardag in 1999 ben ik in op de Spoedafdeling van het ziekenhuis terecht gekomen wegens een dubbele longontsteking met water op mijn longen. De huisarts had meerdere malen een diagnose gesteld, eerst was het een verkoudheid, dan een luchtwegeninfectie en vervolgens een griep. Hij zette me een week thuis van mijn werk en gaf antibiotica voor de griep.
Ook al hoestte ik 'bloed' op en kon ik amper ademen, de arts bleef volhouden dat ik niet moest overdrijven en ik enkel moest uitzieken. Toen mijn familie na een week op bezoek kwam voor mijn verjaardag zagen ze meteen dat er iets ernstigs aan de hand was. Ik werd onmiddellijk naar de Spoed gebracht.

Daar aangekomen bleek na een lichamelijk onderzoek dat ik de dood nabij was. De longblaasjes van mijn rechter long zaten volledig vol en deze long kon afsterven. De linkerlong was nog voor 1/4de vrij. Ik ademde nog op 1/4de van mijn linkerlong. Het was een kwestie van uren, minuten,...
Ik herinner me nog de aankomst in het ziekenhuis. Wat erna allemaal gebeurde herinner ik me in flarden, er zijn veel 'gaten' in mijn herinnering van die periode. Ik lag een tiental dagen op de intensive care, want kon geen operatie ondergaan omdat ik al teveel verzwakt was. Daardoor kreeg ik een 'drain' in mijn longen van waaruit het vocht en de etter werd weg gezogen naar een opvangbak dat aan mijn bed hing. Ik kreeg ook zuurstof. Ik herinner me de geur van het zuurstofkapje en het 'irriterende slurp-geluid van de 'drain'. Na die tien dagen op intensive care lag ik nog bijna twee maanden op kamer en revalideerde ik thuis nog een goede maand.
Ik herinner me nog goed de pijn die ik toen voelde en de slapeloze nachten waarbij ik mezelf in slaap huilde. Ik kon me geen kant draaien, want aan mijn rechterkant van mijn romp zat een drain tot in mijn longen en om de dag werd mijn infuus verplaatst van mijn linkerarm naar mijn rechterarm. Ik kon geen kant op en was volledig afhankelijk van het verplegend personeel en mijn bezoekers. Ik woog op een gegeven moment nog 40 kg en had doorlig wonden. Ik herinner me nog de dag dat ik voor het eerst uit bed mocht, ik zakte door mijn benen, want kon niet meer rechtop staan. Ik heb stap per stap weer leren lopen. Wat verlangde ik naar het rond wandelen, de buitenlucht, een goed pak friet, enz.
Nog een hele sterke herinnering was dat mijn oudste zus schrok toen ze mijn 'magere en zieke lichaam' zag. Nu nog blijft ze zeggen dat het zo erg was, dat ik leek op één van de mensen uit het Auschwitz-kamp.


Lijden door verlies (verkeersongeval)
Zondag 6 mei 2001: Mijn schoonvader (64 jaar) wordt op de N60 op zijn fiets aangereden door twee racende wagens. Hij was op slag dood, hij brak zijn nek bij de aanrijding en belandde in de vooruit van de wagen. De medepassagier duwde met zijn voet mijn schoonvader uit de ruit waardoor deze nog een 50m werd meegesleurd. De daders pleegden vluchtmisdrijf, ze borgen hun voertuigen op en spraken 's avonds op café af wat ze zouden zeggen als ze gevat zouden worden. Pas na een dag gaven ze zich aan op aanraden van één van hun ouders en het zien van de nieuwsberichten.
Het moment dat mijn partner het telefoonbericht van de politie beluisterde zie ik nog steeds voor me. De weg naar het huis van zijn ouders in de auto blijft me bij, mijn partner bleef roepen: "Hij is dood, hij is dood, mijn vader is dood!"
Mijn partner werkte als zelfstandig helper bij zijn vader, hij was van de ene dag zijn vader, zijn beste vriend en zijn werk kwijt.

Het proces kwam bij de Correctionele Rechtbank van Oudenaarde terecht. Het hele proces duurde acht jaar. Het waren hele zware jaren met veel emoties en veel pijn.
Pas in 2009 werd de zaak voor de Rechtbank te Oudenaarde afgesloten en konden we dit alles zelf een plaats geven, en voor een stuk afsluiten.

Lijden door verlies (zelfdoding)
27 september 2011: Mijn schoonbroer (25 jaar) pleegt zelfmoord onder een trein. Op 200 meter van zijn woning. Eerder dat jaar had hij al een zelfmoordpoging met medicijnen ondergaan.
We weten dat Yves het heel moeilijk had met de dood van zijn beste vriend. In februari 2011 pleegt Yves zijn beste vriend zelfmoord onder een trein. Yves kon niet verwerken dat Daan er niet meer was, voor hem was hij altijd als een broer geweest. Zij waren twee handen op één buik. Yves ging in gesprekstherapie, maar het ging van kwaad naar erger. Hij was er 'kapot van', hij dronk, gebruikte drugs en deed dingen die hij normaal nooit zou doen. Mijn zus nam afstand van hem zodat hij zich kon laten helpen. Enkele keren heeft mijn zus Yves letterlijk van de sporen gehaald. Ze leefde met de angst dat hij zichzelf iets zou aandoen en was veel ongerust.  Als zij niet naar hem ging kijken, waren het zijn vrienden die nagingen of alles oké was met Yves. De avond voor zijn dood heeft hij nog uren gebeld met mijn zus, ze was zo blij dat ze een goed en rustig gesprek hadden. Hij zei haar hoe fier hij op haar was en hoe dankbaar hij was voor de tijd met haar en de familie,... Het leek alsof hij zich beter voelde...
De dag erna kreeg mijn zus telefoon van de politie om te melden dat Yves een ernstig ongeval was overkomen. Hij was aangereden door een trein en ze vroegen mijn zus het lichaam te identificeren. Via een foto kon ze aan de hand van zijn tatoeage erkennen dat het wel degelijk om Yves ging.
Het bleek zelfmoord te zijn geweest.
Naast het lijden van zijn zus, mijn zus, wij als familie,Yves zijn familie en vrienden is er bij de machinist en de mensen die erbij waren ook sprake van lijden. Traumaverwerking en professionele ondersteuning is hier noodzakelijk.
Samen met mijn kinderen heb ik afscheid genomen in het mortuarium, het was een gesloten kist omwille van de omstandigheden van zijn dood. Mijn kinderen wilden meegaan, ze maakten naast de kist een tekening voor nonkel Yves. Ik herinner nog hoe mijn dochter (toen 4 jaar) haar hand over de kist liet gaan en zei: "Nu zit nonkel Yves in de kist hè mama. Nu kunnen we hem niet meer zien hè." Toen ben ik in tranen uit gebarsten en stond ik met mijn twee kinderen te huilen aan Yves zijn kist.

Lijden door verlies (zelfdoding)
25 januari 2012 > Een vriend van me, David (38 jaar) pleegt zelfmoord en verhangt zich in de garage van zijn woning. Het is de vader die zijn zoon in de garage aantreft.

Lijden door verlies (zelfdoding)
September 2012 > Evi, een vrouw die ik leerde kennen in het ziekenhuis van Kortrijk. Ze had een drankprobleem en was daarvoor in behandeling. Eerder had ze al een zelfmoordpoging ondergaan. Na haar ontslag in het ziekenhuis was ze zwanger en zag ze het leven vol goede moed. Ik hoorde haar nog telefonisch in de week voor haar overlijden. Ze klonk heel opgewekt en blij. Pas veel later hoorde ik dat ze overleden was. Evi was met haar auto in de vaart gereden.

Lijden door verlies (ziekte > darmkanker)
26 oktober 2012 > Magali (38 jaar), de mama van één van mijn ex-onthaalkindjes overlijdt aan darmkanker. Nog geen jaar na de diagnose is haar strijd gestreden. Ze laat een man en twee kinderen (5 jaar en 7 jaar) na. Een erg schrijnende situatie waarbij ik het heel erg moeilijk had. Mijn kinderen waren de leeftijd van haar kinderen. De realiteit dat deze kinderen hun mama na een slepende ziekte met veel pijn en verdriet hebben moeten afgeven raakt me zo diep. Toen ik met mijn kinderen in de kerk stond en haar kinderen zag, kon ik mijn tranen niet weerhouden. De hele kerkdienst bleef ik maar huilen, ik vond het zo oneerlijk. Het zou toch niet mogen zijn...

Mens en zingeving > Aanleiding

Aanleiding

Stef Bos: Wat het ook is
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=oWkTjDD6kTs

Krantenartikel: Ruim de helft van de jongeren voelt zich gelukkig. http://www.standaard.be/cnt/dmf20120404_106

Mens en samenleving > Aanleiding

Aanleiding

Opinie: Wat doen wij met onze wereld?

I have a dream (2’51”)

Video-url:  http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=Z8zj--UT3MI

Mens en medemens > Aanleiding

Aanleiding

Kinderen zien, kinderen doen na (1’32”)

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=6JfHB2cruJU

Krantenartikel: Helft Belgische jongeren wantrouwt andere mensen

 

Mens en medemens

DENK NA OVER...
- Welke waarde wil je aan je kleuters/leerlingen echt doorgeven? Waarom is deze waarde belangrijk in relaties (vriendschap, werk, partner, functionele) tussen mensen? Wat gebeurt er als deze waarde afwezig is?
RESPECT vind ik naast zoveel andere waarden één van de (voor)waarden om met je medemens en omgeving om te gaan. Als je respect hebt voor jezelf, je medemens en met respect tegenover alles uit je omgeving omgaat dan waardeer je het leven dat ons gegeven wordt. We leven allen samen op deze wereld, ik geloof dat ieder mens graag aanvaarding en waardering ontvangt van een ander. Aanvaarden is in principe ook een waarde en persoonlijk vind ik dat de meeste waarden en normen die ik vooropstel (zijn er heel wat...) allemaal met elkaar verbonden zijn in wat ik een goede omgang vind naar mijn medemens toe. De ander aanvaarden in zijn mens-zijn, kortom in zijn eigenheid, zijn persoonlijke ontwikkeling. Een volgende keer ga ik daar dieper op in.
Dit is mijn mening..., je mag gerust ook jouw mening hierover geven. Graag tot binnenkort!


Mijn antwoord op de vraag/bedenking van Laurence: "Kan je blijven respect opbrengen als je zelf niet respectvol wordt bejegend?"
> Naar mijn mening kan je zeker en vast respect blijven opbrengen tegenover de ander, ook al heeft die persoon geen/niet altijd respect voor jou of lijkt het daarop. Ik persoonlijk probeer me eraan te herinneren dat ik zelf de keuze maak over de manier waarop ik met mijn medemens omga en hier is respect een voorwaarde (mijn principe).
Dat is niet hetzelfde als goedkeuren dat de ander je zonder respect mag behandelen.
Hiermee wil ik duidelijk maken dat ik on-respectvol gedrag niet goedkeur, wel dat ik zoveel mogelijk blijf proberen om respectvol met mijn medemens om te gaan. Als een persoon onheus tegen mij doet, dan ga ik daar niet mee akkoord. In de eerste plaats zal ik dat aan die persoon trachten te zeggen. Er met deze persoon proberen over praten. Als praten niet helpt, dan laat ik deze persoon in zijn/haar eigenwaarde, maar hoeft verder contact niet, het mag, maar dat is ook voor die persoon een vrije keuze. Wanneer deze persoon iemand uit de naaste omgeving of gezinssituatie is, dan is afstand nemen (soms) moeilijker, toch kan het wel helpen de zaken 'even' los te laten en pas terug te keren naar de situatie als men zich rustiger voelt.
Makkelijker gezegd dan gedaan...
We kunnen blijven proberen met iedereen overeen te komen, soms lukt het echter niet, waarom niet?
Tja, dat is ook een moeilijk iets, ik denk omdat we nu eenmaal allen uniek zijn. We hebben allen een andere achtergrond, een eigen karakter, een 'opgelegde' of 'eigen' visie, bepaalde vooroordelen, ...
We hebben mensen waarmee het klikt en mensen waarmee het precies wat stroever loopt of waarmee we minder voeling hebben. Wil dat dan zeggen dat deze mensen of wijzelf minder of niet goed genoeg zijn?
Neen, zeker en vast niet, het wil enkel zeggen dat we allen een bagage hebben waarmee we op stap zijn en soms (op bepaalde momenten in ons leven) is onze eigen bagage of die bagage van de ander er net iets teveel aan of sluit die totaal niet aan bij het onze. Dat is bij ieder mens anders en ieder gaat daar op een andere manier mee om. Voor mij persoonlijk is iets of iemand dat anders is net een verrijking, ik zie dit als een aanvulling op mijn zijn, eens vanuit een ander perspectief naar dingen in het leven te kijken,...
Het recht hebben op onze eigenheid en elkaar daarin waarderen en respecteren zou al een mooiere wereld geven...
In principe elkaar ten allen tijde blijven respecteren.
Als men boos is, hoeft dit niet op een negatieve on-respectvolle manier aan de ander overgebracht te worden. Men ken ook op een 'goede' manier zeggen/uiten dat men boos is. Zeggen wat je dwars zit, erover praten, durven zeggen: " Wat je nu zegt of doet maakt me boos/verdrietig/... of 'Ik ben boos omdat je zegt....'Geef de ander informatie over wat je voelt en denkt, wij zijn geen helderzienden en kunnen niet raden wat er bij de ander leeft... Daarom is het zo belangrijk geen conclusies te trekken alvorens communicatie te hebben gehad met de persoon in kwestie. Zo een gesprek aangaan, kan heel moeilijk zijn, het kan je angstig maken, je een gevoel van onzekerheid geven,...
Soms is het nodig even pauze te nemen, om de situatie eens vanop een afstand te bekijken. Even te laten voor wat het is, het de tijd geven...
Wat komen moet, zal komen, soms is loslaten en het de tijd geven nodig.
Elke dag streef ik ernaar in harmonie te leven met mijn omgeving en mezelf. Hierbij probeer ik me eraan te herinneren dat wat een ander doet of zegt iets is wat niet in mijn handen ligt.
Hoe ik omga met wat die ander doet of zegt is wel mijn keuze en ligt wel in mijn handen...
Net daarom blijf ik streven naar respect voor mezelf en mijn medemens...

Dit is mijn mening..., je mag gerust ook jouw mening hierover geven. Graag tot binnenkort!


Verdere verdieping naar aanleiding van een reactie van Angelique (reacties zie onderaan)

Het klinkt gemakkelijker dan het is om altijd en overal respect te tonen en je niet te laten meeslepen door de ander(en). Naar mijn mening zou 'respect blijven hebben voor jezelf en de ander' één van de streefdoelen mogen zijn voor elk individu. Elk moment ons ervan bewust te zijn hoe we op een bepaald moment met iets omgaan, hoe we reageren, enz.

Echter is de daad altijd en overal bij het woord voegen niet zo vanzelfsprekend. Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om ten alle tijde jezelf en de ander te (blijven) tonen dat je ze respecteert. Daarvoor denk ik, dien je een duidelijke visie te hebben inzake respect en zelf een sterke persoonlijkheid waarin je in jezelf kan geloven om te kunnen opkomen voor jezelf en de ander.

Ten alle tijde respect te hebben tegenover jezelf en de ander. Daarin moet je groeien, door de opvoeding, de omgevingsfactoren, enz. Dit is niet voor elk mens even gemakkelijk, mensen kunnen respect belangrijk vinden, maar misschien durven ze niet tegen de ander in te gaan. Misschien voelen ze zich zo onzeker en weten ze niet goed hoe te reageren. Misschien zijn ze gekwetst door die ander en voelen ze een boosheid en doen dan onrespectvol terug of mee met de ander(en),...
Dat is natuurlijk niet goed te keuren, maar misschien zijn ze nog zover niet in het leven. Daarin dienen ze nog de kans te krijgen om te groeien in wat 'respect ten allen tijde' is en daaruit te leren om respect te (blijven) hebben voor zichzelf en de ander.

Toen ik jonger was deed ik soms gewoon hetzelfde als de ander of deed ik mee met de ander(en). Ik dacht niet altijd na of nam de tijd niet om de situatie vanop een afstand te bekijken. Ik reageerde niet altijd even respectvol, want de ander deed dit ook niet, dus waarom zou ik dat dan doen?
Zoals 'ieder boontje zijn loontje', maar nadien 'knaagde' dit aan me, want iets (mee)doen wat je eigenlijk niet wilt geeft wroeging.
Ik wou niet onrespectvol meer doen omdat de ander dit deed, ik wou niet meer meedoen met die ander(en). Het is niet omdat een ander iets doet dat ik dit ook moet doen. Ik heb zelf de keuze. Wat ik doe is mijn verantwoordelijkheid en ik wou geen onrespectvol persoon zijn.
Ik geef om mijn medemens en wou zelf een goed voorbeeld zijn. Dus besloot ik om het anders te doen.
Het geeft tijd en moed gevraagd om te komen waar ik nu sta, ook door allerlei persoonlijke situaties die ik doorheen mijn leven meegemaakt hebt. Dit alles geeft me tot de persoon gemaakt die ik nu ben en nog steeds leer ik elke dag bij en probeer ik op een positieve manier verder te groeien in mijn mens-zijn en een betekenis te hebben voor mezelf en de ander(en).

Ik ben in een groot gezin opgevoed (13 kinderen) en bij ons was respect, samenwerken en beleefdheid heel belangrijk (naast nog veel andere waarden). Mijn ouders herinnerden ons dikwijls aan het feit dat we niet meer zijn dan een ander. Ieder heeft zijn eigenheid en achtergrond en die dienen we ten alle tijde zoveel mogelijk te  respecteren. Voor deze levensles ben ik mijn ouders  dankbaar en respecteer ik hen des te meer.

Beste blog-bezoeker > Neem de tijd om even stil te staan wat respect voor u betekent en hoe u daarmee omgaat tegenover uw medemens. Waarin groeide u als mens ten opzichte van vroeger?

Mens en lijden

DENK NA OVER...
- Is er leven na de dood? Hoe zie jij dit?
- Welke elementen zijn volgens jou belangrijk in het omgaan met mensen die met lijden en sterven te maken krijgen?

 "Afscheid nemen betekent de geboorte van een herinnering." 

 Salvador Dali, kunstschilder (1904-1989)



 

Is er een leven na de dood?
Ik ben hier (nog) op deze aarde en ben daar dankbaar om.
Ik voel geen angst om te sterven. Ik denk en geloof dat eens we 'dood' zijn, we geen pijn meer voelen en ons nieuwe leven dan begint.
Ik geloof erin dat onze dierbaren die gestorven zijn nog steeds hier op aarde aanwezig zijn. Maar dan in verscheidene vormen: in onszelf, ons hart, onze herinneringen, als een soort 'goede geest' die ons goede moed inspreekt, die ons helpt te relativeren, die ons de weg wijst een beter mens te worden,...
We zien de overledenen niet meer en kunnen hen niet meer aanraken, maar we kunnen ze wel 'voelen'.
Voor mij is de dood niet eindig, ik zie de dood als een nieuw begin, een tweede leven.
Wat dat 'leven' ook mag zijn, ik geloof dat het altijd goed is, dat het iets is waar iedereen terecht komt, ongeacht hun achtergrond of hun leven hier op aarde. Dat mens en dier in hun tweede leven samenkomen en er geen oorlog, geen geweld, geen  onrechtvaardige dingen gebeuren. Dat  iedereen daar in vrede leeft en hun dierbaren op aarde steunen in het vinden van antwoorden tijdens hun eerste leven.
Wat er echt is na de dood, dat kunnen enkel zij weten die 'gestorven' zijn...

Hoe ga ik om met het overlijden van een dierbare?
Telkens als de mogelijkheid er is zal ik de overledene bezoeken in het mortuarium. Ik heb daar heel veel aan om op die manier afscheid te nemen van het lichaam van de overledene. Voor mij is het een moment waarop ik mijn emoties laat gaan en waar ik eens alleen ben met die persoon. Ik praat dan tegen hem/haar en zeg de dingen die ik nog wilde zeggen. Voor mij is het een soort inzien, een werkelijkheid om het proces van rouwen, verwerken en aanvaarden mogelijk te maken. Mij doet het pijn, maar tegelijkertijd goed op die manier nog eens alleen met de overledene te mogen zijn. Ik zoek hun foto's op in mijn albums (pc), bekijk elke foto en herinner me het moment van die foto. Ik laat mijn emoties vrij en neem de tijd op dat moment om het verlies te ervaren.
Ik ben een kaarsjesmens en zal altijd een kaarsje branden voor de overleden persoon als symboliek. Voor mij heeft een kaars een hele mooie, zuivere en warme symboliek. Het geeft me een warm gevoel, een gevoel van verbondenheid met die ander, een steun, een geloof, een vertrouwen, een kracht.
In mijn huis heb ik plaatsje speciaal voor mijn overleden dierbaren. Ik zie hen elke dag, ik praat ertegen in mijn hoofd, maar ook luidop tegenover hun foto. Ik raak de foto regelmatig aan en laat mijn emoties gaan.

Hoe ga ik om met de mensen die lijden? Hoe ben ik hen tot steun?
Ik zeg en laat hen weten dat ik er ben. Ik schrijf een persoonlijke kaart met steunende en troostende boodschappen. Ik noteer mijn contactgegevens waarop ik dag en nacht bereikbaar ben.
Als het voor hen een troost kan zijn, ze zijn altijd welkom en ik zal steeds luisteren en helpen waar ik kan. Ik ga naar de kerkdienst, groet de overledene een laatste keer en toon mijn medeleven aan familie en vrienden door een knikkend gebaar, hun hand te schudden, een stevige knuffel en er gewoon te zijn. Als ik 'lijdende mensen' zie zal ik steeds vragen hoe het gaat en of ik iets kan doen. Soms stel ik voor een kopje koffie te gaan drinken en dan komt er automatisch een gesprek waarin ze hun verdriet uiten/delen en waarbij ik een steun/troost kan zijn door te luisteren naar hun verdriet.
Wanneer er speciale dagen zijn waarin mensen opnieuw met het verlies omgaan probeer ik er ook opnieuw voor hen te zijn. Door een briefje/een kaartje te zenden waarop ik noteer dat ik meeleef en er nog steeds voor hen ben.
Uit eigen ervaring weet ik dat ieder verlies een vorig verlies opnieuw naar boven brengt. Het is soms draaglijk, maar soms te zwaar om alleen te dragen en dan ben je blij met mensen om je heen. Al zeggen ze niets, je weet, je bent niet alleen. Soms is het goed eens alleen te zijn met je verdriet.
Ieder mens, elk kind gaat op zijn eigen unieke manier om met lijden. Het belangrijkste is om er te zijn voor die persoon als die er nood aan heeft. Er moet altijd tijd zijn voor verwerking, er is tijd en het moment is altijd juist om jouw verdriet te uiten. Het komt op jouw manier en wanneer dat jij er zelf klaar voor bent. Dat respecteren en aanvaarden is een hele troost en maakt plaats voor het kunnen rouwen. Tegenover een kind op hun leeftijd aangepast reageren zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Vertel hen geen zaken die niet stroken met de waarheid/de werkelijkheid om hen te sparen, want eerlijkheid en duidelijkheid hieromtrent hebben ze juist nodig.
Het is zeker niet altijd even gemakkelijk te praten over de dood. Kinderen kunnen hun gevoelens ook uiten in spel, tekenen, schilderen, gedichten, enzoverder. Wat voor hen de beste oplossing is, is datgene waar ze op een bepaald ogenblik nood aan hebben. Dat dienen we tegenover elk kind, elk mens te respecteren willen we hen laten rouwen op hun manier zodat ze er sterker uitkomen en het verlies een plaats kunnen geven in hun leven.
Zelf jouw emoties tonen en erover praten, verdriet niet uit de weg gaan. Delen van jouw lijden en een kind er niet van weerhouden. Een kind heeft ook recht op het zien en onder woorden brengen van jouw verdriet en wat de dood met een mens doet. Hierdoor herkennen ze emoties van rouwen bij zichzelf en kunnen ze uiting geven aan wat er in hen omgaat.

Mens en natuur

DENK NA OVER...
- Hoe groen ben je zelf? Ben je een gelaten ontkenner of een onschuldige wachter? Of eerder een geremde hoper of een groene doener? Waarom?
- Zie je het haalbaar dat België groeit naar een groene economie?

Mens en zingeving

DENK NA OVER...
- Wat geeft zin aan je leven? Hoe komt dit?
- Waarin/in wie geloof je?
Ik ben dankbaar voor elke nieuwe dag. Ik ben dankbaar dat ik leef en het verschil kan maken ten opzichte van mezelf en mijn omgeving. Blijven geloven in de goedheid van mezelf, mijn kinderen, dierbaren en omgeving, dàt geeft zin aan mijn leven.
Ik vind het zo belangrijk positief te blijven kijken naar mezelf, het leven en de ander. Als je in jezelf gelooft dan respecteer je jezelf, dan waardeer je jezelf en voedt dit jou binnenin en uit zich dat naar buiten toe. Dit geloof geeft me een soort kracht, sterkte om door te gaan, hier ervaar ik dan een gevoel van warmte, een gevoel van verbondenheid met mijn medemens.
Een samenzijn als unieke wezens in deze zo mooie natuur dat ons 'zomaar' gegeven is. Het samen blijven streven naar geluk voor jezelf en de ander is naar mijn mening de zin van het leven. Ieder op zijn eigen unieke vredelievende manier.
Elke dag is een nieuw begin waarin je een ervaring rijker mag worden. Wees dankbaar voor elke dag die je 'zomaar' ontvangt. Durf terug te kijken op de voorbije dag en leer eruit het opnieuw of net anders te doen. Ook al is die dag soms somber, blijf geloven dat er na regen zonneschijn komt. Leer de symbolische waarde van woorden, leer een troostend gebaar in pijnlijke momenten te zien als een onvoorwaardelijke steun vanuit ons mens-zijn. We zijn allen broers en zussen, niemand is meer of minder, we zijn er met en voor elkaar. Door dik en dun, in voor- en tegenspoed. Dit alles klinkt voor sommige lezers misschien idealistisch en naïef, toch is dit mijn geloof, mijn zingeving in dit leven waarnaar ik elke dag blijf streven.
Moed blijven putten, samen (ver)werken, hoop hebben, ... het helpt ons vooruit. Ook al staan we daarbij stil, want soms is het nodig 'stil' te staan bij ons leven, af en toe alleen te zijn met onszelf, onze gedachten, ons zijn. Tijd nemen 'het gebeuren' een plaats te geven in jouw leven. Al voel je je dan soms alleen, je bent nooit alleen. Je bent verbonden met je 'ik' , jouw kracht, jouw wijsheid en jouw kunnen en het is vanuit jouw lichaam en geest dat je zinvol kan leren leven.

Na mijn antwoorden op de verschillende vragen inzake geloof te hebben ingegeven ziet u hieronder mijn resultaat op de PKG (post-kritische geloofsschaal)

Individueel resultaat

External Critique : 3 Relativism : 4 Second Naiveté : 4 Orthodoxy : 2

Uitleg bij deze PKG-schaal

Bovenaan de linkerzijde staat het letterlijke geloof = 2
Bovenaan de rechterzijde staat het letterlijke ongeloof = 3
Onderaan de linkerzijde staat het symbolische geloof = 4
Onderaan de rechterzijde staat het symbolische ongeloof = 4

Mijn vertaling bij dit testresultaat

Ik geloof dat ieder uniek mens het recht heeft op een eigen geloofsovertuiging.
Mijn overtuiging is geloven in mezelf en de ander. Ik sta open voor elke geloofsovertuiging, zolang ze de rechten van de mens/het kind niet in de weg staat. Is er een God? Ik weet het niet. Zit er in elk geloof niet iets wat we steeds opnieuw zien? Streven we niet allen naar een gelukkig en vredig leven? Is het ons geloof dat ons de 'juiste' weg wijst? Dienen we niet zelf onze 'levensweg' te bewandelen en de symbolische waarden uit ieder geloof mee te nemen in onze ontdekkingstocht doorheen het leven?
Is er een kracht? Jazeker, de kracht in onszelf, hetgeen diep in onszelf ligt.
Ik geloof dat er zoveel is waarvoor we dankbaar mogen zijn, geloven is een soort kracht die je bij jezelf kan vinden, die je vanuit jezelf kan halen. Diep vanbinnen gelooft ieder 'bewust levend' mens wel in iets.
Geloof is zo breed, er zijn verschillende religies en ieder heeft recht daarin gerespecteerd te worden, zolang het toepassen van deze geloven geen kwaad berokkenen aan mens, dier en natuur vind ik dat verschillende geloven kunnen en ieder voor zichzelf zou mogen uitmaken waarin hij/zij gelooft.
Ons doel op deze aarde is elkaar helpen, elkaar aanvaarden in onze vrije keuzes, wat we in ons hoofd denken is onze vrijheid en kan niemand afnemen. Daarin heeft ieder zijn/haar keuze inzake de eigen geloofsovertuiging. Voor mij staat geloof voor blijven geloven in jezelf en jouw medemens, op een respectvolle en waardige manier. Individueel streven naar verdraagzaamheid en aanvaarding zodat we samen kunnen blijven streven naar vrede onder alle mensen...

Citaat uit 'Duizend wegen naar troost' - David Baird

"Het geloof overwint waar de mensheid faalt."

Ik kom hier verder op terug, tot binnenkort!
Geef gerust uw mening...

                                                    "Leef elke dag van je leven."                                                      

Jonathan Swift, schrijver (1667-1745)

"Moed ontstaat uit een aaneenschakeling van mislukkingen, zonder daarbij het enthousiasme te verliezen."
Winston Churchill, Brits staatsman (1874-1965)

Mens en samenleving

DENK NA OVER...
- Hoe zou je onze maatschappij omschrijven? Wat is er typisch aan onze samenleving? Is dit positief/negatief?
DRUK > In onze huidige maatschappij zie, hoor en voel ik veel drukte, stress, gejaagdheid, frustratie, egocentrisme, conflicten, woede,ongelijkheid, onverdeeldheid, armoede, rijkdom, ... Mààr ik zie, hoor en voel evengoed rust, gezelligheid, genietende kinderen en mensen, blijdschap, gelijkheid, elkaar steunen, samenwerking,...
Typisch aan onze samenleving vind ik persoonlijk dat het allemaal zo vlug gaat, gelukkig ben ik een energiek persoon en steeds enthousiast om ergens in te vliegen. Toch heb ik het soms ook knap lastig met de maatschappelijke druk. Het tempo van het leven staat op doorspoelen en wie niet meekan struikelt. Niet iedereen is even vlug mee en krijgt niet altijd de kans om het op eigen tempo te doen. Dit kan dan voor frustratie, pijn en verdriet zorgen. Toch helpen de mensen elkaar in deze 'mallemolen' van het soms zo hectische leven. Dit zorgt dan opnieuw voor rust en ontspanning om de energie weer op te bouwen en er opnieuw tegenaan te kunnen gaan. Samen zijn we sterk > Als we elkaar meer zouden respecteren en aanvaarden in elkaars eigenheid dan zou die 'mallemolen' / 'rollercoaster' vanzelf wat trager gaan of af en toe ook eens voldoende lang blijven stilstaan om nieuwe energie en ervaringen op te doen.
Persoonlijk vind ik het niet of negatief of positief. Ik vind dat de samenleving vandaag de dag wel heel druk kan zijn en er veel miserie is, maar er zijn zoveel goede dingen in het leven. Materieel en geld hebben we nodig, maar daarvan alleen kan je niet volwaardig leven. Enkel van liefde en wat geluk kan een mens pas echt leven.
De rijkdom van mens, dier en natuur is dat we alles respecteren en waarderen, dankbaar zijn voor het leven en zoveel mogelijk genieten van ieder klein gelukkig moment. Dit kan toch zo groots zijn...
Ik kom hier later op terug, geef gerust jouw mening hierover. Tot binnenkort!

"Duizenden kaarsen kunnen met één kaars aangestoken worden. De kaars zal er niet korter door branden. Ook geluk wordt niet minder als je het met anderen deelt." 

Boedha

"Wanneer de macht van de liefde wint van de liefde voor de macht, zal er vrede ontstaan."
Jimi Hendrix, Amerikaanse rockgitarist (1942-1970)

"We kunnen niet aan onze toekomst bouwen zonder anderen daarbij te helpen."
Bill Clinton, Amerikaans president