Aanleiding
Regina Spektor – Laughing With (3’17”) http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=-pxRXP3w-sQ
Na enkele malen deze clip te beluisteren en bekijken vind ik hem steeds mooier worden.
De zangeres brengt wat ze zingt op een bescheiden, maar rake manier.
De gezongen woorden en gekozen afbeeldingen in de clip sluiten elkaar heel mooi aan.
Er zit veel waarheid in wat Regina zingt > bij lijden door pijn, ziekte, oorlog, sterfte,... lacht niemand naar God. Op het einde zingt ze dat er gelachen wordt met God.
Daaruit interpreteer ik dat wij als mensen in ons lijden het geloof in God kunnen verliezen. Want waarom zou God dit willen, een God die ons laat lijden, die bestaat toch niet...
Ik heb deze ervaring ook gehad, ik geloofde niet in een God, want waarom zou hij me zoiets aandoen? Ik heb gebeden, gepraat met hem, ik heb me kwaad gemaakt op hem, ik heb gesmeekt om die pijn weg te nemen, ik heb gesmeekt om me hier op aarde te houden, ...
Ik kreeg geen antwoord, ik ben er later achter gekomen dat het antwoord in jezelf ligt. Voor mij is God de drang naar het 'overleven', de kracht die je diep vanbinnen voelt om niet op te geven, de moed om door te gaan, ...
Zelf geloof ik - in tegenstelling tot vroeger - dat er wel een God is, maar ik benoem hem of wat het ook is niet als een God. Ik noem het 'Iets' / 'De kracht van ons hart' / 'In ieder mens aanwezig'.
Lijden door ziekte
Op mijn 22ste verjaardag in 1999 ben ik in op de Spoedafdeling van het ziekenhuis terecht gekomen wegens een dubbele longontsteking met water op mijn longen. De huisarts had meerdere malen een diagnose gesteld, eerst was het een verkoudheid, dan een luchtwegeninfectie en vervolgens een griep. Hij zette me een week thuis van mijn werk en gaf antibiotica voor de griep.
Ook al hoestte ik 'bloed' op en kon ik amper ademen, de arts bleef volhouden dat ik niet moest overdrijven en ik enkel moest uitzieken. Toen mijn familie na een week op bezoek kwam voor mijn verjaardag zagen ze meteen dat er iets ernstigs aan de hand was. Ik werd onmiddellijk naar de Spoed gebracht.
Daar aangekomen bleek na een lichamelijk onderzoek dat ik de dood nabij was. De longblaasjes van mijn rechter long zaten volledig vol en deze long kon afsterven. De linkerlong was nog voor 1/4de vrij. Ik ademde nog op 1/4de van mijn linkerlong. Het was een kwestie van uren, minuten,...
Ik herinner me nog de aankomst in het ziekenhuis. Wat erna allemaal gebeurde herinner ik me in flarden, er zijn veel 'gaten' in mijn herinnering van die periode. Ik lag een tiental dagen op de intensive care, want kon geen operatie ondergaan omdat ik al teveel verzwakt was. Daardoor kreeg ik een 'drain' in mijn longen van waaruit het vocht en de etter werd weg gezogen naar een opvangbak dat aan mijn bed hing. Ik kreeg ook zuurstof. Ik herinner me de geur van het zuurstofkapje en het 'irriterende slurp-geluid van de 'drain'. Na die tien dagen op intensive care lag ik nog bijna twee maanden op kamer en revalideerde ik thuis nog een goede maand.
Ik herinner me nog goed de pijn die ik toen voelde en de slapeloze nachten waarbij ik mezelf in slaap huilde. Ik kon me geen kant draaien, want aan mijn rechterkant van mijn romp zat een drain tot in mijn longen en om de dag werd mijn infuus verplaatst van mijn linkerarm naar mijn rechterarm. Ik kon geen kant op en was volledig afhankelijk van het verplegend personeel en mijn bezoekers. Ik woog op een gegeven moment nog 40 kg en had doorlig wonden. Ik herinner me nog de dag dat ik voor het eerst uit bed mocht, ik zakte door mijn benen, want kon niet meer rechtop staan. Ik heb stap per stap weer leren lopen. Wat verlangde ik naar het rond wandelen, de buitenlucht, een goed pak friet, enz.
Nog een hele sterke herinnering was dat mijn oudste zus schrok toen ze mijn 'magere en zieke lichaam' zag. Nu nog blijft ze zeggen dat het zo erg was, dat ik leek op één van de mensen uit het Auschwitz-kamp.
Lijden door verlies (verkeersongeval)
Zondag 6 mei 2001: Mijn schoonvader (64 jaar) wordt op de N60 op zijn fiets aangereden door twee racende wagens. Hij was op slag dood, hij brak zijn nek bij de aanrijding en belandde in de vooruit van de wagen. De medepassagier duwde met zijn voet mijn schoonvader uit de ruit waardoor deze nog een 50m werd meegesleurd. De daders pleegden vluchtmisdrijf, ze borgen hun voertuigen op en spraken 's avonds op café af wat ze zouden zeggen als ze gevat zouden worden. Pas na een dag gaven ze zich aan op aanraden van één van hun ouders en het zien van de nieuwsberichten.
Het moment dat mijn partner het telefoonbericht van de politie beluisterde zie ik nog steeds voor me. De weg naar het huis van zijn ouders in de auto blijft me bij, mijn partner bleef roepen: "Hij is dood, hij is dood, mijn vader is dood!"
Mijn partner werkte als zelfstandig helper bij zijn vader, hij was van de ene dag zijn vader, zijn beste vriend en zijn werk kwijt.
Het proces kwam bij de Correctionele Rechtbank van Oudenaarde terecht. Het hele proces duurde acht jaar. Het waren hele zware jaren met veel emoties en veel pijn.
Pas in 2009 werd de zaak voor de Rechtbank te Oudenaarde afgesloten en konden we dit alles zelf een plaats geven, en voor een stuk afsluiten.
Lijden door verlies (zelfdoding)
27 september 2011: Mijn schoonbroer (25 jaar) pleegt zelfmoord onder een trein. Op 200 meter van zijn woning. Eerder dat jaar had hij al een zelfmoordpoging met medicijnen ondergaan.
We weten dat Yves het heel moeilijk had met de dood van zijn beste vriend. In februari 2011 pleegt Yves zijn beste vriend zelfmoord onder een trein. Yves kon niet verwerken dat Daan er niet meer was, voor hem was hij altijd als een broer geweest. Zij waren twee handen op één buik. Yves ging in gesprekstherapie, maar het ging van kwaad naar erger. Hij was er 'kapot van', hij dronk, gebruikte drugs en deed dingen die hij normaal nooit zou doen. Mijn zus nam afstand van hem zodat hij zich kon laten helpen. Enkele keren heeft mijn zus Yves letterlijk van de sporen gehaald. Ze leefde met de angst dat hij zichzelf iets zou aandoen en was veel ongerust. Als zij niet naar hem ging kijken, waren het zijn vrienden die nagingen of alles oké was met Yves. De avond voor zijn dood heeft hij nog uren gebeld met mijn zus, ze was zo blij dat ze een goed en rustig gesprek hadden. Hij zei haar hoe fier hij op haar was en hoe dankbaar hij was voor de tijd met haar en de familie,... Het leek alsof hij zich beter voelde...
De dag erna kreeg mijn zus telefoon van de politie om te melden dat Yves een ernstig ongeval was overkomen. Hij was aangereden door een trein en ze vroegen mijn zus het lichaam te identificeren. Via een foto kon ze aan de hand van zijn tatoeage erkennen dat het wel degelijk om Yves ging.
Het bleek zelfmoord te zijn geweest.
Naast het lijden van zijn zus, mijn zus, wij als familie,Yves zijn familie en vrienden is er bij de machinist en de mensen die erbij waren ook sprake van lijden. Traumaverwerking en professionele ondersteuning is hier noodzakelijk.
Samen met mijn kinderen heb ik afscheid genomen in het mortuarium, het was een gesloten kist omwille van de omstandigheden van zijn dood. Mijn kinderen wilden meegaan, ze maakten naast de kist een tekening voor nonkel Yves. Ik herinner nog hoe mijn dochter (toen 4 jaar) haar hand over de kist liet gaan en zei: "Nu zit nonkel Yves in de kist hè mama. Nu kunnen we hem niet meer zien hè." Toen ben ik in tranen uit gebarsten en stond ik met mijn twee kinderen te huilen aan Yves zijn kist.
Lijden door verlies (zelfdoding)
25 januari 2012 > Een vriend van me, David (38 jaar) pleegt zelfmoord en verhangt zich in de garage van zijn woning. Het is de vader die zijn zoon in de garage aantreft.
Lijden door verlies (zelfdoding)
September 2012 > Evi, een vrouw die ik leerde kennen in het ziekenhuis van Kortrijk. Ze had een drankprobleem en was daarvoor in behandeling. Eerder had ze al een zelfmoordpoging ondergaan. Na haar ontslag in het ziekenhuis was ze zwanger en zag ze het leven vol goede moed. Ik hoorde haar nog telefonisch in de week voor haar overlijden. Ze klonk heel opgewekt en blij. Pas veel later hoorde ik dat ze overleden was. Evi was met haar auto in de vaart gereden.
Lijden door verlies (ziekte > darmkanker)
26 oktober 2012 > Magali (38 jaar), de mama van één van mijn ex-onthaalkindjes overlijdt aan darmkanker. Nog geen jaar na de diagnose is haar strijd gestreden. Ze laat een man en twee kinderen (5 jaar en 7 jaar) na. Een erg schrijnende situatie waarbij ik het heel erg moeilijk had. Mijn kinderen waren de leeftijd van haar kinderen. De realiteit dat deze kinderen hun mama na een slepende ziekte met veel pijn en verdriet hebben moeten afgeven raakt me zo diep. Toen ik met mijn kinderen in de kerk stond en haar kinderen zag, kon ik mijn tranen niet weerhouden. De hele kerkdienst bleef ik maar huilen, ik vond het zo oneerlijk. Het zou toch niet mogen zijn...
