- Is er leven na de dood? Hoe zie jij dit?
- Welke elementen zijn volgens jou belangrijk in het omgaan met mensen die met lijden en sterven te maken krijgen?
"Afscheid nemen betekent de geboorte van een herinnering."
Salvador Dali, kunstschilder (1904-1989)
Is er een leven na de dood?
Ik ben hier (nog) op deze aarde en ben daar dankbaar om.
Ik voel geen angst om te sterven. Ik denk en geloof dat eens we 'dood' zijn, we geen pijn meer voelen en ons nieuwe leven dan begint.
Ik geloof erin dat onze dierbaren die gestorven zijn nog steeds hier op aarde aanwezig zijn. Maar dan in verscheidene vormen: in onszelf, ons hart, onze herinneringen, als een soort 'goede geest' die ons goede moed inspreekt, die ons helpt te relativeren, die ons de weg wijst een beter mens te worden,...
We zien de overledenen niet meer en kunnen hen niet meer aanraken, maar we kunnen ze wel 'voelen'.
Voor mij is de dood niet eindig, ik zie de dood als een nieuw begin, een tweede leven.
Wat dat 'leven' ook mag zijn, ik geloof dat het altijd goed is, dat het iets is waar iedereen terecht komt, ongeacht hun achtergrond of hun leven hier op aarde. Dat mens en dier in hun tweede leven samenkomen en er geen oorlog, geen geweld, geen onrechtvaardige dingen gebeuren. Dat iedereen daar in vrede leeft en hun dierbaren op aarde steunen in het vinden van antwoorden tijdens hun eerste leven.
Wat er echt is na de dood, dat kunnen enkel zij weten die 'gestorven' zijn...
Hoe ga ik om met het overlijden van een dierbare?
Telkens als de mogelijkheid er is zal ik de overledene bezoeken in het mortuarium. Ik heb daar heel veel aan om op die manier afscheid te nemen van het lichaam van de overledene. Voor mij is het een moment waarop ik mijn emoties laat gaan en waar ik eens alleen ben met die persoon. Ik praat dan tegen hem/haar en zeg de dingen die ik nog wilde zeggen. Voor mij is het een soort inzien, een werkelijkheid om het proces van rouwen, verwerken en aanvaarden mogelijk te maken. Mij doet het pijn, maar tegelijkertijd goed op die manier nog eens alleen met de overledene te mogen zijn. Ik zoek hun foto's op in mijn albums (pc), bekijk elke foto en herinner me het moment van die foto. Ik laat mijn emoties vrij en neem de tijd op dat moment om het verlies te ervaren.
Ik ben een kaarsjesmens en zal altijd een kaarsje branden voor de overleden persoon als symboliek. Voor mij heeft een kaars een hele mooie, zuivere en warme symboliek. Het geeft me een warm gevoel, een gevoel van verbondenheid met die ander, een steun, een geloof, een vertrouwen, een kracht.
In mijn huis heb ik plaatsje speciaal voor mijn overleden dierbaren. Ik zie hen elke dag, ik praat ertegen in mijn hoofd, maar ook luidop tegenover hun foto. Ik raak de foto regelmatig aan en laat mijn emoties gaan.
Hoe ga ik om met de mensen die lijden? Hoe ben ik hen tot steun?
Ik zeg en laat hen weten dat ik er ben. Ik schrijf een persoonlijke kaart met steunende en troostende boodschappen. Ik noteer mijn contactgegevens waarop ik dag en nacht bereikbaar ben.
Als het voor hen een troost kan zijn, ze zijn altijd welkom en ik zal steeds luisteren en helpen waar ik kan. Ik ga naar de kerkdienst, groet de overledene een laatste keer en toon mijn medeleven aan familie en vrienden door een knikkend gebaar, hun hand te schudden, een stevige knuffel en er gewoon te zijn. Als ik 'lijdende mensen' zie zal ik steeds vragen hoe het gaat en of ik iets kan doen. Soms stel ik voor een kopje koffie te gaan drinken en dan komt er automatisch een gesprek waarin ze hun verdriet uiten/delen en waarbij ik een steun/troost kan zijn door te luisteren naar hun verdriet.
Wanneer er speciale dagen zijn waarin mensen opnieuw met het verlies omgaan probeer ik er ook opnieuw voor hen te zijn. Door een briefje/een kaartje te zenden waarop ik noteer dat ik meeleef en er nog steeds voor hen ben.
Uit eigen ervaring weet ik dat ieder verlies een vorig verlies opnieuw naar boven brengt. Het is soms draaglijk, maar soms te zwaar om alleen te dragen en dan ben je blij met mensen om je heen. Al zeggen ze niets, je weet, je bent niet alleen. Soms is het goed eens alleen te zijn met je verdriet.
Ieder mens, elk kind gaat op zijn eigen unieke manier om met lijden. Het belangrijkste is om er te zijn voor die persoon als die er nood aan heeft. Er moet altijd tijd zijn voor verwerking, er is tijd en het moment is altijd juist om jouw verdriet te uiten. Het komt op jouw manier en wanneer dat jij er zelf klaar voor bent. Dat respecteren en aanvaarden is een hele troost en maakt plaats voor het kunnen rouwen. Tegenover een kind op hun leeftijd aangepast reageren zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Vertel hen geen zaken die niet stroken met de waarheid/de werkelijkheid om hen te sparen, want eerlijkheid en duidelijkheid hieromtrent hebben ze juist nodig.
Het is zeker niet altijd even gemakkelijk te praten over de dood. Kinderen kunnen hun gevoelens ook uiten in spel, tekenen, schilderen, gedichten, enzoverder. Wat voor hen de beste oplossing is, is datgene waar ze op een bepaald ogenblik nood aan hebben. Dat dienen we tegenover elk kind, elk mens te respecteren willen we hen laten rouwen op hun manier zodat ze er sterker uitkomen en het verlies een plaats kunnen geven in hun leven.
Zelf jouw emoties tonen en erover praten, verdriet niet uit de weg gaan. Delen van jouw lijden en een kind er niet van weerhouden. Een kind heeft ook recht op het zien en onder woorden brengen van jouw verdriet en wat de dood met een mens doet. Hierdoor herkennen ze emoties van rouwen bij zichzelf en kunnen ze uiting geven aan wat er in hen omgaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten